.....سلامی چو بوی خوش آشنایی مومج کهن دیارِست در قلب البرز کوه، انجا که کوه قاف است و لانه سیمرغ . دیار مردمان سخت کوش که برغم تمام ناملایمات طبیعت، نام آن را چنان که سزاست جاودانه ساخته اند. پس درود بر مومج و مردمانش .به مردان وزنان غیوری که در طول هستی این ملک با کشاورزی ودامداری و چادرنشینی در جای جای آن از "اسبه خانی "و "کوکی ور " و"زردچشمه سر" گرفته تا "لی پشت "و" کمر پشت "و "اندرنی "و"سرعین" ،زندگی و سرزندگی و سرسبزی را برای آن به ارمغان آوردند تا این دیار چون کوه قره داغش همواره استوار وپابرجا بماند.ما نیز برآنیم تا دلنوشته های خویش ر

دریاچه تاره وا دکته راه تَوِرزی گوش مجیک کنده با اوجا کِردِوای کما پَر هایته هوا سازه کشِ سازهِ سر هایته سما برگردان به فارسی: باد دریچه تار شروع به وزیدن گرفت.درخت تبریزی در گوش درخت اوجا نجوا میکند.باد کما ی کردوا(منطقه ای در مومج)رو به هوا برده .بوته های سازه(گیاهی که از ان جارو درست میکنند)گویی در باد به رقص امده است

عُقابِ قرداغِ کوه بَیمهِ تِه وِه کوکی وَرِ بِچا او بَیمهِ تِه وِه تِلِم بَزِ راغونِ خیکِ دِله نونِ خِشکا بِچا دو بَیمه تِه وِه

شعر من هر گونه ای هست بر دل خود جای ده تکه ای از قلب خود را بهر آرامگاه ده سینه ام سرشار عشق است و دلم از مهر تو قطره ای از اشک خود را بر مزارم جای ده