نجوای فلک....دلنوشته های علی حاجی.

.....سلامیچو بوی خوش آشنایی مومج کهن دیارِست در قلب البرز کوه، انجا که کوه قاف است و لانه سیمرغ . دیار مردمان سخت کوش که برغم تمام ناملایماتطبیعت، نام آن را چنانکه سزاست جاودانه ساخته اند. پس درود بر مومج و مردمانش .به مردانوزنان غیوری که در طول هستی این ملک با کشاورزیودامداری و چادرنشینی در جای جای آن از "اسبه خانی "و "کوکی ور" و"زردچشمه سر" گرفته تا "لی پشت "و" کمر پشت "و"اندرنی "و"سرعین" ،زندگی و سرزندگی و سرسبزی را برای آن بهارمغان آوردند تا این دیار چون کوه قره داغش همواره استوار وپابرجا بماند.ما نیزبرآنیم تا دلنوشته های خویش ر نجوای فلک....دلنوشته های علی حاجی....

دریاچه تاره وا دکته راه تَوِرزی گوش مجیک کنده با اوجاکِردِوای کما پَر هایته هوا سازه کشِ سازهِ سر هایته سمابرگردان به فارسی:باد دریچه تار شروع بهوزیدن گرفت.درخت تبریزی در گوش درخت اوجا نجوا میکند.بادکما ی کردوا(منطقه ای در مومج)رو به هوا برده .بوته های سازه(گیاهی که از ان جارو درستمیکنند)گویی در باد به رقص امده است نجوای فلک....دلنوشته های علی حاجی....

عُقابِ قرداغِ کوه بَیمهِ تِهوِه کوکی وَرِ بِچا او بَیمهِ تِهوِهتِلِم بَزِ راغونِ خیکِ دِله نونِ خِشکا بِچا دو بَیمه تِه وِه نجوای فلک....دلنوشته های علی حاجی....

شعر من هر گونه ای هست بر دل خود جایده تکه ای از قلب خود را بهر آرامگاه دهسینه ام سرشار عشق است و دلم از مهرتوقطره ای از اشک خود را بر مزارم جایده نجوای فلک....دلنوشته های علی حاجی....